De Wieliczka Zoutmijnen zijn een van de bekendste bezienswaardigheden rondom Krakau. Veel bezoekers vragen zich af of een bezoek echt de moeite waard is. In november besloot ik zelf te gaan om het eindelijk eens met eigen ogen te zien. In deze blog neem ik je mee door mijn ervaring: hoe je er komt, welke tour ik volgde, wat me opviel en waar je op voorbereid moet zijn.
Hoe kom je er?
Vanuit Krakau is de zoutmijn verrassend makkelijk te bereiken. Ik ging met de bus en die stopt letterlijk voor de ingang. Je hoeft dus niet over te stappen of te zoeken. De rit duurt ongeveer vijfendertig minuten en kost 6 złoty, zo’n €1,40. Collega’s van mij gingen met de taxi; voor groepen is dat bijna net zo voordelig en bovendien makkelijker. Voor reizigers die alleen zijn of met z’n tweeën vind ik de bus ideaal.
Bij aankomst is alles duidelijk aangegeven. En mocht je toch twijfelen, dan kun je rechts bij een loket je ticket laten zien. Daar wijzen ze je meteen de goede kant op.
Wat je kunt verwachten onder de grond
De tour begint met een afdaling via trappen, ongeveer tien minuten lang verspreid over drie secties. Het klinkt misschien zwaar, maar het valt mee. De rest van de route is vlak en netjes aangelegd, dus speciale wandelschoenen zijn niet nodig. Omdat je constant blijft lopen, is het binnen verrassend aangenaam warm. Buiten was het fris, maar binnen had ik al snel mijn jas uit. Laagjes dragen is daarom zeker aan te raden.
Wat me het meest bijbleef, waren de kapellen. De grote ondergrondse kerk is echt indrukwekkend: volledig uit zout gehouwen en nog steeds iedere week in gebruik. Door de gedimde verlichting hangt er een bijna magische sfeer.
Onderweg zag ik dat veel mensen het zout van de muur proefden. In theorie leuk om te doen, maar toen ik zag hoeveel mensen dezelfde plek aflikten, besloot ik het zelf maar over te slaan.
De rondleiding duurde twee uur, en tot mijn verbazing vertelde de gids dat we daarmee slechts één procent van het totale mijnstelsel zagen. Zo immens is het dus. Toch voldeed niet alles aan mijn verwachtingen. Ik had grotere ruimtes verwacht en wat meer interactie, maar dat heeft vooral te maken met de keuze voor de Tourist Route. Die is vooral informatief. De Miners’ Route schijnt veel leuker en actiever te zijn. Collega’s van mij waren daar dan ook erg positief over.
Praktische zaken die handig zijn om te weten
Veel bezoekers vragen zich af hoe het zit met claustrofobie. Zelf ben ik 1,90 meter en merkte dat sommige plafonds wat lager waren, maar nergens oncomfortabel. Ik was bovendien met iemand die lichte claustrofobie heeft en zij vond het volledig te doen. De gangen waren breed genoeg en er in de standaardtour zijn er geen extreem krappe stukken.
Eten en drinken kom je onderweg vrijwel niet tegen. Pas aan het eind van de route is er een kleine kiosk, al zijn de prijzen daar niet heel pools. Gelukkig is er onderaan ook een restaurant waar je warm kunt eten of iets kunt drinken. Als je snel trek krijgt, is het verstandig om vooraf iets in te pakken en mee te nemen.
De tour wordt altijd gedaan met een gids en oortjes. Dat werkt prima, al moet je wel een beetje letten op je afstand. Te ver van de gids af en het geluid valt weg, te dichtbij en je hoort alles dubbel. Onze gids was zeer informatief, maar sprak zo snel dat ik af en toe de draad kwijtraakte. Dat zal uiteraard verschillen per gids.
Is het de moeite waard?
Voor mij zeker, maar wel met een kanttekening. Ik betaalde €28 in november en in het hoogseizoen ligt de prijs nog hoger, waardoor het best een investering is. Als je slechts één of twee dagen in Krakau bent, zijn er activiteiten die je tijd beter vullen. Maar zodra je drie dagen of langer blijft, vind ik de zoutmijnen absoluut een waardevolle toevoeging. Vooral de kapellen en de sfeer maken het een bijzondere ervaring.
Als je twijfelt tussen de standaardtour en iets avontuurlijkers, denk ik dat de Miners’ Route misschien wel de beste keuze is. Daar hoor ik in ieder geval de meest enthousiaste verhalen over.
